W "Kulturalnych drogowskazach" Beata Bednarz zapracowała sobie co najmniej na własny poddział. To już bowiem trzecia recenzja jej autorstwa. I mam nadzieję, nie ostatnia. Dziękuję (Beacie) i zapraszam do lektury (resztę świata:)

Eileen Chang "Czerwona róża, biała róża" (tłum. K. Kulpa, „Nowy Kanon”, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2009)

Kiedy Eileen Chang pokazywała się publicznie, zachowywała się jak aktorka, przywdziewając nadzwyczajne stroje. Jej ulubioną porą roku była jesień - „przejrzysta jak woda, czysta jak lustro”. Pisała nie tylko powieści i opowiadania, lecz także scenariusze filmowe. W chińskojęzycznym świecie, a po śmierci pisarki także w Stanach Zjednoczonych, jej twórczość cieszy się ogromnym zainteresowaniem, do tego stopnia, że pojawiło się zjawisko, które nazwano „changomanią”. 

"Kulturalne drogowskazy" powracają! Co warto czytać - podpowiada Kulturatkowa korespondentka z "trudnego, acz ważnego odcinka literatury" (cyt. z "Rewersu"), Beata Bednarz. Dziękujemy:)

Clara Cramer & Stephen Glantz "Wojna Klary" (tłum. Anna Sak, wydawnictwo ZNAK, Kraków 2009)

„Działy się piękne rzeczy w nieludzkich warunkach" - te słowa zmarłego niedawno Marka Edelmana, wypowiedziane podczas warszawskiej promocji jego ostatniej książki pt. "I była miłość w getcie", mogłyby być znakomitym mottem książki "Wojna Klary. Prawdziwa historia cudownego ocalenia z Holokaustu".

Recenzji płyty jeszcze w naszym cyklu rekomendacji nie było. A zatem już jest! Zadbała o to Iwona Wawrzeńczyk, która już nie pierwszy raz wspiera Kulturatkę swoim recenzenckim piórem oraz okiem i uchem otwartym na to, co oryginalne, ciekawe, ważne.

Janusz Radek "Dziwny ten świat - opowieści Niemenem" (Universal, październik 2009)

Do mojej skrzynki mailowej, a stamtąd prostą drogą na strony Kulturatki, dotarła rekomendacja Beaty Bednarz. Dziękuję serdecznie i czekam na dalsze!

Alice Munro "Uciekinierka" (tłum. A. Skarbińska-Zielińska, Wydawnictwo Dwie Siostry, Warszawa 2009)

Ciężko było oderwać się od opowiadań kanadyjskiej pisarki Alice Munro. Im bardziej zagłębiałam się w lekturze, tym bardziej rosła moja czułość wobec przedstawionych w nich postaci.

O Studenckim Festiwalu Piosenki, swetrowcach i zbliżającym się debiucie kapeli POZA (12.10) słów kilka zamieniła z Mariuszem „Oziu” Orzechowskim Agnieszka Hiller. 

W październiku Kraków ogarnia jesienna gorączka Studenckiego Festiwalu Piosenki, który od 1962 roku pozostaje jedną z najbardziej prestiżowych imprez, mających wyłonić niebanalnych artystów i umożliwić im profesjonalny start w życie sceniczne. Teoria teorią, a jak to, Twoim zdaniem, wygląda w praktyce? 

Nie histeryzujmy z tym startem. Impreza jest prestiżowa, ale udział w niej, a nawet sukcesy tam odniesione, już nie tak. Kolejna impreza służąca bardziej jej twórcom niż jakimkolwiek ideom. Choć co roku świetnie się tam bawię i tęsknię, gdy się kończy, bo przecież pomaga się spotkać ludziom z – wybacz kolokwializm – podobnej bajki.  

Piotr Cyrwus. Aktor sceniczny, występuje w sztukach „Wariacje enigmatyczne”, „Zapiski oficera Armii Czerwonej”. Od 9 lat gra Ryszarda Lubicza w telenoweli „Klan”. Reżyser, zrealizował „Emigrantów”, „Kobietę mężną…”, a teraz „Ławeczkę”.
Na spotkanie przychodzi ubrany na sportowo, prosto po meczu. Wczoraj grał w „Ławeczce”, jutro w „Wariacjach…”, a dziś - w tenisa.